sábado, 19 de agosto de 2017
Marcadores de livros - 799
segunda-feira, 22 de agosto de 2016
Federico
Túmulo de Lorca
Em ti choramos os outros mortos todos
Os que foram fuzilados em vigílias sem data
Os que se perdem sem nome na sombra das cadeias
Tão ignorados que nem sequer podemos
Perguntar por eles imaginar seu rosto
Choramos sem consolação aqueles que sucumbem
Entre os cornos da raiva sob o peso da força.
Não podemos aceitar. O teu sangue não seca
Não repousamos em paz na tua morte
A hora da tua morte continua próxima e veemente
E a terra onde abriram a tua sepultura
É semelhante à ferida que não fecha
O teu sangue não encontrou nem foz nem saída
De Norte a Sul de Leste a Oeste
Estamos vivendo afogados no teu sangue
A lisa cal de cada muro branco
Escreve que tu foste assassinado
Não podemos aceitar. O processo não cessa
Pois nem tu foste poupado à patada da besta
A noite não pode beber nossa tristeza
E por mais que te escondam não ficas sepultado.
Sophia de Mello Breyner Andresen
sexta-feira, 19 de agosto de 2016
quinta-feira, 5 de maio de 2016
No Dia da Espiga
Las Espigas
El trigal se ha entregado a la muerte.
Ya las hoces cortan las espigas.
Cabecean los chopos hablando
con el alma sutil de la brisa.
El trigal sólo quiere silencio.
Se cuajó con el sol, y suspira
por el amplio elemento en que moran
los ensueños despiertos. El día.
ya maduro de luz y sonido,
por los montes azules declina.
¿Qué misterioso pensamiento
conmueve a las espigas?
¿Qué ritmo de tristeza soñadora
los trigales agita...?
¡Parecen las espigas viejos pájaros
que no pueden volar!
Son cabecitas,
que tienen el cerebro de oro puro
y expresiones tranquilas.
Todas piensan lo mismo,
todas llevan
un secreto profundo que meditan.
Arrancan a la tierra su oro vivo
y cual dulces abejas del sol, liban
el rayo abrasador con que se visten
para formar el alma de la harina.
¡Oh, qué alegre tristeza me causáis,
dulcísimas espigas!
Venís de las edades más profundas,
cantasteis en la Biblia,
y tocáis cuando os rozan los silencios
un concierto de liras.
Brotáis para alimento de los hombres.
¡Pero mirad las blancas margaritas
y los lirios que nacen porque sí!
¡Momias de oro sobre las campiñas!
La flor silvestre nace para el sueño
y vosotras nacéis para la vida.
Federico García Lorca
sexta-feira, 5 de junho de 2015
terça-feira, 19 de agosto de 2014
Lorca, morte de um poeta
domingo, 18 de agosto de 2013
Pequeño vals vienés / Take this waltz
En Viena hay diez muchachas,
un hombro donde solloza la muerte
y un bosque de palomas disecadas.
Hay un fragmento de la mañana
en el museo de la escarcha.
Hay un salón con mil ventanas.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals con la boca cerrada.
Este vals, este vals, este vals, este vals,
de sí, de muerte y de coñac
que moja su cola en el mar.
Te quiero, te quiero, te quiero,
con la butaca y el libro muerto,
por el melancólico pasillo,
en el oscuro desván del lirio,
en nuestra cama de la luna
y en la danza que sueña la tortuga.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals de quebrada cintura.
En Viena hay cuatro espejos
donde juegan tu boca y los ecos.
Hay una muerte para piano
que pinta de azul a los muchachos.
Hay mendigos por los tejados,
hay frescas guirnaldas de llanto.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals que se muere en mis brazos.
Porque te quiero, te quiero, amor mío,
en el desván donde juegan los niños,
soñando viejas luces de Hungría
por los rumores de la tarde tibia,
viendo ovejas y lirios de nieve
por el silencio oscuro de tu frente.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals, este vals del "Te quiero siempre".
En Viena bailaré contigo
con un disfraz que tenga
cabeza de río.
¡Mira qué orillas tengo de jacintos!
Dejaré mi boca entre tus piernas,
mi alma en fotografías y azucenas,
y en las ondas oscuras de tu andar
quiero, amor mío, amor mío, dejar,
violín y sepulcro, las cintas del vals.
Federico García Lorca
Do livro Um poeta em Nova Iorque, que deu um disco em 1986, nos 50 anos da morte do poeta.
quarta-feira, 5 de junho de 2013
quinta-feira, 26 de abril de 2012
sexta-feira, 19 de agosto de 2011
sábado, 12 de fevereiro de 2011
Margarita Xirgu

Umas bocas-de-lobo para Margarida Xirgu.
Mérida, 21 Jan. 2011.

Eduardo Acero - Estátua de Margarita Xirgu (1888-1969)
Mérida. Teatro Romano
Foto, 21 Jan. 2011.

Margarita Xirgu no Teatro Romano de Mérida, representando Medeia.

O público assistindo à representação.
http://margaritaxirgu.es/castellano/vivencia/2medea/medea.htm
http://margaritaxirgu.es/castellano/material/dedicat/dediccas.htm
[UM RAMO DE ROSAS]
Margarita cada rosa
tiene un rumorcillo de agua,
y un dolor de estrella viva
bajo sus hojas heladas.
Llegan como niñas chicas
a tu mano delicada
bajo el ardiente jardín
moreno de tus pestañas.
Quisiera haberlas cogido
en un jardín de Granada
y haberme herido los dedos
con espinas de sus ramas.
!Ojalá que pronto puedas
correr por altas montañas
libre de tu camerino
como una corza en llamas!
Federico García Lorca
segunda-feira, 7 de fevereiro de 2011
Boa noite!
Iannis Koutras canta o poema «Federico García Lorca», de Nikos Kavadias (1910-1975), com música de Thanos Mikroutsikos (1947-).
Federico García Lorca
Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι
Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του
Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει
Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια
Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.
Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά
Βάρκα του βάλτου ανάστροφη φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.
Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ φίλε,
Τα λέμε!
Νίκος Καββαδίας
Alguém quer traduzir o poema? Eu gostava...
domingo, 30 de janeiro de 2011
Na Huerta de San Vicente

Familiares de Federico García Lorca na Huerta de San Vicente, Granada, 1931.
Foi a residência de Verão da família Lorca e nela o poeta escreveu grande parte da sua obra.


Cartazes de Juan Antonio Morales e José Caballero, 1934.
A peça Yerma foi escrita em 1934.
Cuando tu carne huela a jazmín.
¡Que se agiten las ramas al sol
y salten las fuentes alrededor!
(Yerma)
quinta-feira, 20 de janeiro de 2011
Huerta de San Vicente
quarta-feira, 19 de janeiro de 2011
Dalí, Lorca y la Residencia de Estudiantes

Madrid
Até 6 Fev.
sexta-feira, 20 de agosto de 2010
«Balada de lo que nunca fue a Granada»
«Venid los que nunca fuisteis a Granada.
Hay sangre caída, sangre que me llama.
Nunca entré en Granada.»
Rafael Alberti (1902-1999)
Depois de ter visto no ARPOSE que passaram ontem 74 anos sobre o assassinato de Lorca.




















